"Do losu"
Utwór "Do losu" jest manifestem twórczym poety. Autor w swym utworze dziękuje losowi za hojne dary: miłość, młodość, pieniądze. Występuje tutaj aluzja do liryku lozańskiego Adama Mickiewicza. Tuwima najbardziej ceni sobie dar ładu i odrobinę obłąkania, co pozwala mu na pisanie wierszy. Dzięki tej możliwości poeta pośród zgiełku dnia codziennego oraz zwykłych i szarych zdarzeń, potrafi tworzyć własne miraże. Dzięki posiadanym umiejętnością swe doznania, myśli i refleksje przelewa na papier. Uważa, że sam akt tworzenia jest wysokim kunsztem i wymaga skupienia uwagi. Poeta dba również o formę swoich wierszy, dba by były poprawne a poprzez to docenione. Julian Tuwim, nawiązuje do apolińskiego wzoru twórczości, który nakazuje dbałość o harmonię powstającego dzieła. Zastosowana jest ty alegoria do "carpe diem" Horacego. Gdy poeta umrze, pozostanie po nim pomnik sławy, jego poezja. Poecie nie wystarczy jednak pamięć potomnych. Prawdziwą wartością jest dla niego zycie ludzkie. Utwór złożony jest z sześciu strof czterowierszowych, a każda z nich posiada naprzemienny układ rymów. Wiersz jest nieregularnym utworem sylabotonicznym.
Twórczość Juliana Tuwima .