Wiersz rozpoczyna się cytatem Horacego, twierdzącym, iż nienawidzi on ciemnego pospólstwa. Tytuł jest dokończeniem cytatu i oznacza " i odpycham je". Poeta w tym utworze wyraża zamęt i bezład panujące w społeczeństwie i między ludźmi. Wszędzie widzi chaos, pustkę i grozę. Potępia też rządy, papiestwo i społeczeństwo. Krytykuje wszystkie zbiorowiska ludzkie: kawiarnie, kościoły, kina, wiece, gminy i szkoły. Cały wiek jest dla Tuwima odpychający, przerażający i okrutny. Ta rzeczywistość jest przyczyną smutku poety. Przechodzi przez życie milcząc, mija obojętnie świat i utrwala go w swych utworach. Julian Tuwim wybiera samotność, nie interesuje go zycie społeczne i nie angażuje się w nie. Wiersz jest uosobieniem pesymizmu, lęku, obawy przed rzeczywistością. Tuwim stworzył go w formie dwóch strof, jednej czterowierszowej, drugiej dziewięciowersowej. Wersy są trzynastozgłoskowe. Jest to wiersz sylabiczny, z niewielką ilością rymów. Dominują w nim środki stylistyczne, a szczególnie wyliczenia i porównania. Występują również, rzadko używane przez poetę, rymy wewnątrz wyrazowe.

Twórczość Juliana Tuwima .