"Do prostego człowieka"
Poeta posłużył się tu wierszem ciągłym, co podyktowane jest samym charakterem utworu. Tekst dzieli się na dwie części. Pierwszą stanowią okoliczności, w jakich może znaleźć się zwykły człowiek w razie wybuchu wojny. Druga część to bezpośredni zwrot do prostego człowieka i przeciętnego obywatela. Fragment ten możemy zaliczyć do liryki apelu, gdyż występują tu bezpośrednie zwroty w drugiej osobie liczby pojedynczej. Poeta chciał plastycznie przedstawić wizję mobilizacji, dlatego też zastosował środki stylistyczne tj.: porównania, przenośnie i epitety. W wierszu bardzo wyraźnie zaznaczona jest opozycja: prosty człowiek - możni świata. Podmiot liryczny odnosi się z sympatią do prostego człowieka, natomiast negatywnie ocenia wyżej postawione osoby. Wiersz opublikowany został w socjalistycznym piśmie i jest wyrazem pacyfistycznych przekonań poety, który przez swoje prawicowe ugrupowanie oskarżony był o anarchię i łamanie zasad walk narodowościowych. Dla Tuwima czasy wojny były walką o interesy grupy rządzącej, dlatego uważał, że poświęcenie własnej krwi za czyjąś sprawę nie ma sensu.
Twórczość Juliana Tuwima .