Utwór "Mieszkańcy" objęty jest klamrą kompozycyjną, w której przedstawiony jest przeciętny dzień mieszkańca miasta. Został tu kilkakrotnie powtórzony przymiotnik "straszne", co potęguje nieprzyjemne wrażenie. Czytelnik już po dwóch wersach, może wydać negatywną opinię o społeczeństwie. Środki stylistyczne są dość rozbudowane i pełnią funkcję hiperbolizującą. Tak duże nagromadzenie środków pomocniczych, daje efekt groteski. Mieszczanie to kołtuny, ludzie prymitywni, zagubieni w świecie. Poeta posługuje się kontrastem, by pokazać bezsens życia mieszczan. Podmiot liryczny przedstawia dzień z życia mieszkańca miasta, który składa się w głównej mierze z narzekania na cały świat oraz codzienne odtwarzanie tych samych czynności. Ludzie ci to bezwolne, zagubione istoty, nieposiadające żadnych planów na przyszłość i niemające żadnej filozofii życiowej. Ich życiem rządzi przyzwyczajenie. Nie panują nad własnym losem i biernie poddają się temu, co niesie dzień. Mieszczanin, według Tuwima to postać żałosna i groteskowa. To niewolnik własnych lęków i przyzwyczajeń.

Twórczość Juliana Tuwima .